- Bu konu 8 yanıt içerir, 3 izleyen vardır ve en son 16 yıl 5 ay önce
tarafından güncellenmiştir.
-
Yolculuk gürültüleriyle kendimize sarıldığımız bir anın güvertesinde ucuz sözlerden büyük şiirler serperiz denizlere,
dokundukça dalgalanır ellerimiz, okşandıkça kanar yüreğimiz ve sokuldukça kendimize uzaklaşır denizlerimizden o hicran yüklü gemilerimiz.
Yokluğa çıkan yolların ve hüzne sapan yılların satır aralarından bir şiir seçeriz kendimize, isimsiz serzenişlerle noktalamak için.
En yanık tarafımıza asarız aşkı, kendi saltanatımızda ağırlamak istedikçe.
Üşür sevda, kırılır ellerimizin çizgileri, biz zemheri bir düşünüşte hıçkırıkları gövdemize gömdükçe.
_alıntı_
El vardır: Yücelmekte her an aldıkça Tekbir
El vardır: Maşa diye kul kullanmakta müstekbir.El vardır: Teşbihlerle tetiklerde bilenir.
El vardır: Onursuzdur kapı kapı dilenir.El vardır: Mühür vurmuş, tarihte altın çağa.
El vardır: Alkış tutar utanmadan alçağa…El vardır: Aşkla okşar öksüzlerin başını,
El vardır: Yetimlerin akıtır göz yaşını…El vardır: Öp ve kokla, tıpkı bir gül yaprağı
El vardır: Tiksindirir değse taşı toprağı.El vardır: Nerde olsa Hak'kı tutar kaldırır.
El vardır: Aç kurt gibi ne bulursa saldırır…El vardır: Her haliyle hayra olur delalet.
El vardır: Fasılasız yakıp yıkan bir alet…El vardır: İnfak ile imtihanı kazanan.
El vardır: Kuruyası, tessettüre uzanan…El vardır: Her nefeste kor tutar avucunda.
El vardır: Paye alır rezaletin uçunda…El vardır: Tâ ezelden ebede mesaj salar
El vardır: Rahimdeki yavruya bıçak çalar…El vardır: Beş parmağı hayat suyu fışkırtır.
El vardır: Tüm kalpleri üstümüze kışkırtır…El vardır: Mucizedir Musa'da asa tutar.
El vardır: Acuzedir Karun'da zillete…El vardır: Hak hukukta adil birer terazi
El vardır: Haşeratın fink attığı arazi.El vardır: Vahdet için yapışır Hablullah'a
El vardır: Hüküm koyar şirk koşarak ALLAH'a!…El vardır: Kalemini kılıncıyla bir tutmuş
El vardır: Kaval calip sürüleri uyutmuş!…El vardır: İbrahim'de balta sallar PUTLARA
El vardır: Odun taşır ve hala NEMRUTLARA…
_alıntı_
Dünyada yatacak yeri olmayan binlerce insan varken ben sıcacık yatağımda uyumaktan utanıyorum.
Silahların patladığı şehirlerde çocuklar korkudan ağlarken müzik dinlememden utanıyorum.
İnsanlar yiyecek bir lokma bulamadıkları için açlıktan kıvranırken boğazımdan düşüncesizce geçen lokmalardan utanıyorum.
Televizyonun karşısında bir an savaşta ölen insanların içler acısını izlerken kapatın şunu diye bağıran seslerden utanıyorum.
Ve ölenlere üzüldükten sonra akşam nereye gidip eyleneceğimizi konuşmaktan utanıyorum.
İnsanlar bir yerlerde işkence görürken düğünlerden bile utanıyorum.
Elimden hiçbir şey gelmediğini düşünüp rahatımı bozmadan yaşayışımdan utanıyorum.
Dünyalık mallar ve mevkileri için bunları yapanların yüzüne tüküremediğim için utanıyorum.
Ve hala bunlara sebep olanların hala itibar sahibi olup karşılarında el pençe divan durulmasından hala bu sükut orucumu bozamadığımdan utanıyorum._alıntı_
Bir dua düşüyor yüreğine.
Anne üstüne…
Aşk üstüne…
Kardeşlik üstüne…
Amin! diyor;
Aleviisi,sünnisi,
Amin!…
Koskoca bir el,
Milyonlarca yüzü okşuyor,
Amin ! üstüne…
Irkını şaşırıyor kelimeler,
Bukalemun misali.
Siyah'ı seçse,beyaz öksüz kalıyor,
Beyaz'ı seçse,siyah yetim…
Esmer hayaller kuruyor,
Sarı sevdalar dolduruyor göğsüne,
Kardeşiz diyor…
Aynı güneşi paylaşıyorsak,
Aynı havaya muhtaçsak,
En güçlüsü,en güçsüzü.
Kardeşiz…
Güller kurşunları vurmalı bu gün.
Çiğdemler düşmeli yaprağına.
Hani;kardeşiz diyor ya!
Gökkuşağının yedi rengi,
Yedi kıtaya…
Aynı topraktan alıyoruz ya mahsul'ü.
Kardeşiz işte…
Aynı mehtapta coşuyor aşklarımız.
Ayrıda olsa dilimiz,
Ayrıda olsa rengimiz,
Aynı feryadı basıyor ilk sesimiz…
Aynı renkte kanıyor yaramız…
Aynı cennettten kovulduk…
Kardeşiz…
İnkar edip kin katsakta sevgimize.
Çekiştirsekte insanlığı sağa-solaa,
Hep ortada,toprakta biter sevdamız.
Kardeşiz…
Bir sonu yok diyorum kavganın,
Kardeşlik var sonsuzluğun içinde…_alıntı_
“İnsanlar ikiye ayrılırlar:
Başkalar için yaşayanlar, başkaları sayesinde yaşayanlar.
Sorun olanlar, çözüm olanlar…
Ümit kıranlar, ümit verenler…
Dert üretenler, deva üretenler…
Şikayet edenler, çare bulanlar…
Aynı havayı soluyan, aynı sıkıntıyı yaşayan, aynı sevince ortak olan iki insandan biri dert küpü olur çıkar, diğeri deva küpü.
Biri şikayet üretir, öbürü çare.
Biri yük olur, öbürü yük taşır….
_alıntı_
Bir ışık yakmayı denemedik hiç bir zaman.
Kirlettik ne varsa çevremizde. Kaybettik ruhumuzu ve bulmak için hiç bir çaba harcamadık.
Neyzenin neyi üflemesi gibi bizim de ruhumuzu üfleyecek bir şeyler olmalı.
Hz. İsa’nın ölüyü diriltmesi gibi bizim de ölmüş ruhlarımızı diriltecek mucizeler olmalı.
Bu bilmecenin mutlaka bir cevabı olmalı. Aslında ruhumuz kaybolmuş filan değil.
Bizim davranışlarımızdan korkan ruhumuz bir liman aradı durdu.
En emin yer olarak da vicdanımızı gördü ve oraya saklandı.
Fırtına dinmeden de çıkmamaya kararlı.
Onu ordan çıkarmanın tek yolu ise vicdanımızın sesini gür sesle haykırmak belkide…
_alıntı_
- Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.