Hiç durmadan parantez aç , ben kapatırım..Sen ünlemlerle takıl, ben soru işareti olup aklında saltanatlar kurarım..Sen eksilerden artılara geç, çarpıları ben atarım…Sen virgüllerle uğraşırken, ben çoktan noktayı koyup kayıplara karışırım ve sana öyle bir eşittir bırakırım ki, eşitleyecek hiçbir şey bulamazsın!
Kitap okur gibi tane tane okuyorum seni, yavaş yavaş çeviriyorum sayfalarını sayfalarımı.. Tanıdıkça tanımak istiyorum! Yeni bir oyuncak almış bir coçuk gibi keşfediyorum seni.Henüz bildiğim üç beş şey, ama içtenliğin içimi ısıtıyor.Bile bile lades diyorum sana…
Dilim di’li geçmiş zamana asılı kalmıştı sanki sen gidiyorum dediğinde.. Şimdiki zamanın ölme halindeydim.. Zaman seni benden aldı diye bir elime geçirebilseydim yelkovanı idam edip, akrebi kendi ellerimle zehirleyecektim! Bu şiir sana yazıldı sevgilim.. Biraz ellerimi bıraktım sana, biraz saçımı..Biraz neşter kokuyor bu şiir,Biraz da aşırı dozda acı!
Şimdi ben yoğun bakım ünitesinde, bakımsızlıktan tükenen bir hastayım,ya gel yeniden yaşama bağla beni, ya da tut çek fişimi !
G*te giren şemsiyenin açılması kadar imkansızdı, gördüğüm rüyaların gerçekleşmesi…
Nasıl da canımı acıtıyor anlatamam; işlevini yitirmiş bir özne gibi durmak cümlende..
Kaçan kovalanır diye bunca sene kaçtım bir b*k olmadı. Meğer önemli bir detayı atlamışım, vur-Kaç Taktiği.. Ben salak gibi "vurmadan" kaçıyormuşum…
Annem: "neyin var?" diyerek böldü sessizliğimi.
Ben de gittiğini ve kaybettiğimi söyledim seni.
O da saçlarımı okşayıp:
"Üzülme evladım! cana geleceğine mal'a gelsin." dedi
tarafından güncellenmiştir.
