arada bir çok bunaldığınızda…

[whocares]

Bir zamanlar bir psikoloji kitabinda okudugum bir bölüm
> >vardi… Hayatin ve getirilerinin kiymetini anlamak için
> > tavsiye edilen bir metod vardi içinde..
> > Deniyordu ki; "arada bir, çok bunaldiginizda,
> > hayatin sizin için çekilmez hale geldigini düsündüðünüzde
> > kendinize 10 dakika aýirin ve kendi cenaze töreninizi
> >düsünün"… Cümleyi ilk okudugumda çarpilmistim…
> > Ben girisin akabinde pozitif bir gelisme ve tavsiye
> >bekliyordum… Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düsünmemiz tavsiye
> > ediliyordu…
> > Tüylerim diken diken oldu ve yazarin saçmaladigini
> >düsündüm o an… Ama önyargi düsmani biri olarak okumaya devam ettim…
> > Diyordu ki; " bunlari düsündüðünüzde dünyadaki yerinizi,
> > dünyayi terkettiginizde olusacak toþlugu, sevdikleriniz ve
> > sizi sevenler için öneminizi anlayacaksiniz…
> > Özellikle insanlarin sizin için neler söyleyeceklerini,
> >onlar için ne ifade ettiginizi hissetmeye çalisin…
> > O andan geriye dönme sansiniz olmadigini, hayat
> > denen kredinizin bittigini ve onlara
> > yanit verme sansiniz olmadigini düsünün…
> >
> > Tekrar sarilma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittigini
> > hissedin…
> > Dünyadaki küslüklerin, ayriliklarin, kavgalarin
> > yanýnda bu acinin ve geri dönülmezligin korkunç
> >çaresizligini
> > yasayin…
> > Birakin caniniz yansin, birakin alevler içinde kavrulsun
> >tüm
> > ruhunuz…
> > Orada, o musalla tasinda düsünün kendinizi…
> > Seyredin þu an çevrenizde olanlarin yüz ifadelerini…
> > Akillarindan ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin…
> > **************
> > Kitaba devam etmeden biraktim kenara ve gözlerimi
> > kapatip aynen düsünmeye basladim…
> > Esimi, oglumu, annemi, babami, kardeslerimi ve diger tüm
> > çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki
> > yerlerine… birer birer yerlestirdim tabutumun çevresine
> > hepsini…
> > hayatimda çok nadir bu kadar canim yanmisti…
> > görüyordum iste "babaaaa…" diye aglayan biricik oglumu…
> > Esim kucaginda "aglayan emanetimle" ayakta durmaya
> > çalisiyordu per perisan…
> > Koca çinar babacigim, belli belirsiz dualar
> > okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur durusuyla…
> > Annem, cigerinden bir parça canli canli
> > koparilmis gibi hem içine hem disina akitiyordu
> >gözyaslarini… Kardeslerim, akrabalarim "çok erken gitti, doyamadi
> > ogluna.."diyordu
> > aciyan ses tonlariyla… Ve dostlarim… Onlar da
> >saskindi… Bazisi "daha dün birlikteydik, nasil olur.." diyordu…
> > Bunlari seyredip onlara "hayir ölmedim, burdayim.." demek
> > istedim hayal oldugunu unutup…
> > Sonra anladim yazarin ne demek istediiini daha devamini
> >okumadan
> > kitabin…
> > *************
> > Farkindalik önemli bir kavramdir psikolojide…
> > Belki de hiç aklimiza gelmeyen ve gelmeyecek bir
> >farkindaligi göstermek istemisti yazar…
> > Kitabi okumaya ne gücüm kalmiþti, ne de istegim…
> > Almam gereken dersi ve mesaji almiþtim…
> > simdi ne kitabin adini ne de yazari hatirlamiyorum…
> > su an bunlari yazarken bile çok kötü oldum…
> > Bu olayda tek farkindalk da yok üstelik…
> > Biraz kendime geldikten sonra devam ettim
> > hayatimin en zor hayaline…
> > Sirada çevremdekilerin ölümümün akabinde
> > neler söyleyecekleri vardi..
> > Usulen ve nezaketen söylenenlerin disinda…
> > Onlarda biraktigim izleri, yaþsananlari ve
> > yasanamayanlari elden geçirerek ben konusturacaktim
> >hayalimde… içlerini okuyacaktim, senaryo bana ait olarak…
> > Yaþarken neler yazmistim, ölümümle neler okuyacaktim…
> > Gerçek duygulariydi ulasmaya çalistigim, ölüm
> > acisinin etkisiyle girilen duygusal mod degildi,
> > deifre etmem gereken metin…
> > Canim oglumun söyleyecek çok seyi yoktu…
> > Özleyecekti, yoklugumu hissedecekti.. aglayacakti aklina
> > geldikçe…
> > Belki ölümün ne anlama geldigini hissedecek yasa gelinceye
> > kadar sýiradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti
> >duygulari… Ama hayal bu ya, 18-20 yasina getirdim 2 saniyede
> > oglumu… "hayal – meyal hatirliyorum be baba seni…
> > Keske simdi yasiyor olsaydin da erkek erkege
> > sohbet etseydik seninle… Bak mezuniyet törenimde de
> >babasizdim… Askere giderken kimin elini öpecegim senin yerine…"
> > diyecek cani yanarak bir kösede…
> > Sevgili esim… Benim muhtesem hatunum… Nasil dayanir
> >bensizlige
> > ?…
> > O ki, benim için herseyini feda edip kosmustu bana…
> > Hayatinin tek adami simdi toprak olacakti..
> > Bir daha " Seni seviyorum " diyemeyecekti…
> > Bir daha hevesle açamayacakti çalan kapiyi…
> > Ve her gelen gece bensizligini haykiracakti yüzüne…
> > Her sabah da bensiz baslayacakti koca gün…
> > Tek cümlesi takildi o an içime; " Oyunbozanlik
> > yaptin be böcegim, hani beraber ölecektik ?…"
> > Babam-annem, o bugüne kadar evlat olarak mutlu
> > edecek hiçbir sey yapamamanin acisiyla kahroldugum güzel
> > insanlar…
> > Helaldi süphesiz haklari…
> > Bilerek hiç kirmamistim onlari… Üzerine
> > titredikleri evlatlari onlardan önce göçmüstü
> > iste önlerinde ve dualarina muhtaçtim….
> > Kaç anne ve babanin çekebilecegi bir aciydi ki
> > evladinin cenazesinde bulunmak…
> > Herhalde insanin uzun yasadigina
> > üzüldügü nadir anlardan olsa gerek…
> > *************
> > Digerlerine geçmiyorum… Bu yaziyi þu an yazip
> > sizlerle paylastigima göre "digerlerine" artik sizler de
> > dahilsiniz…
> > Düsünün, birgün bir mail ulasiyor mail-boxunuza "ölmüs"
> >diye… Sizler kimbilir neler düsünür ve yazardiniz…
> > Esim su an yanimda agliyor, sanki gerçekmis gibi…
> > Oysa ki yazarin amaci " Yasamanin ve hala nefes
> > aliyor almanin kiymetini " göstermekti…Benim de öyle…
> > Lafi çok uzattim farkindayim…Ama dedigimiz çözümü zor
> >süreç 2 satirla özetlenemeyecek kadar girintili çikintili…
> > Ben o gün kurdugum o hayalle, canimin tüm yanmasina
> > ragmen YENiDEN DOGDUM…
> > Bilgisayar diliyle "format attim hayatima"…
> > Sahip olduklarimin farkina vardim ve hala nefes
> > aliyor oldugum için sükrettim…
> > Gözlerimi açtigim anda o kötü ve aci sahne bitmis,
> > oyun perde demisti…
> > Peki ya hayal degil de, gerçek olsaydi ve perde bir
> > daha açilmamak üzere kapansaydi…
> > Iste bu final bu yaziyi buraya kadar okumaniza degmis
> >olmali… Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamini
> > getirirseniz buna deger bence…
> > Ben bu aksam melankoligim ve biraz abartmis olabilirim…
> > Hani sanatçi ve sairiz ya ondandir belki…
> > Bence bu yaziyi sadece okuyarak birakmayin…
> > LÜTFEN ARADA BiR, BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,
> > DÜsÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇiRiN…
> > Ölümün kime ve ne zaman gelecegini Yüce Allah' tan baska
> >bilen
> > yok…
> > iste bu yüzden hazir yasiyorken ve nefes aliyorken
> > yapabileceklerinizi yapin, ertelemeyin…
> > Bilerek – bilmeyerek kirdiginiz kalpleri tamir edin…
> > Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayirin…
> > Ve en önemlisi;
> >
> > VERDIGI-VERMEDIGI, ALDIGI-ALMADIGI HERSEY IÇIN,
> > TEKRAR TEKRAR SÜKREDIN YÜCELER YÜCESi YARADAN'A
> >
> >
> > CAN DÜNDAR……

[ARETIAS28]

çok güzel saol hayat gerçekten böyle…

[karakartalli gulcin]

sagol bizle paylastıgın içinn hayat herseye ragmen yasamaya degerr…..

[GoD of WaR]

paylasım ıcın sagol

[loiskeyf]

ben her zaman ölümümü düşünüyorum

[Yazar]

Yazılar