Ay ışığına doğru uzandım
Karanlık yüreğimi çıkarırım aydınlığa sandım
Olmuyor işte,bitmiyor karanlık..
Sana koşmaya çalıştım ama hep duvar
Olmuyor işte,denedim..
Yıkarken duvarları,bedenimdeki açılmış yaraları görmedim!
Tüm kasvetler üzerimde benim
Tüm zedelenmiş hayaller..
Olmuyor işte,karanlık benim içim!
Ay ışığından başka şeyler..
Aydınlığa çıkmak için başka şeyler aramaya karar verdim..
Ama olmuyor işte,karanlıkmış benim karderim!
Vakit kaybetmeden koşmalıydım
İçimdeki yalnızlık hissini dindirecek..
Avuçlarımdaki kan lekelerini silecek..
Gördüm seni ben,
Vakit kaybetmeden koşacaktım,koşacaktım yanına!
Gözlerimdeki sisleri dağıtacak..
Bedenimdeki yaraları kapatacak..
Görmüştüm seni ben,
Ama vakit kalmadı yanına koşacak!
Dur diyemedim zamana ben,
Dur diyemedim ölüme..
Habersizce giderim belki toprağa
O zaman üzülmek boşa..
Sus diyemedim yüreğime ben,
Sus diyemedim kalbime..
Ay ışığını kararttım ben,
Göremedim seni ışığım karanlık diye..
Güneşin süzüldüğü camlardan baktım ben,
Güneşe baktım çıplak gözle..
Gözlerim tamamen körelsin diye
Gözlerim kör olsun diye..
Sözlerimi tutup gittim kalbinden ben,
Ağlamıyorum artık,merak etme!
ßy veva
"Neden Karalıyorum ki Yaprakları?.." serimden bir şiirim..
tarafından güncellenmiştir.
