[dumanx77]

.....................ÇOK ACIKLI BIR HIKAYE..........................

Girilmez yazili tabelanin tam altindaydi. Ameliyathane-nin o çirkin yüzlü kapisi o ana kadar ona hiç bu kadar soysuz gelmemisti. Basini iki küçük elinin arasina almis, oraciga çömelivermisti. Gözlerinden akan yaslar Kizilirmak'in deli sulari gibiydi. Varsin aksindi. Hatta hiç durmasindi. Ama doktor amca müjdeli haberi bir an evvel versindi. "Baban kurtuldu" desindi. 11 yasindaki o gencecik yüregi simdi bir ayri çarpiyordu. Çaresizlik duraginda beklemek onu bir hayli yipratmisti. Söyle bir ayaga kalkar oldu. Aciktigini hissetmisti. Ellerine bakti... Kan içindeydi. Üzerinde babasinin ona 100. yilda aldigi nostalji formalarindan vardi. O günü hiç unutamiyordu. Babasi is çikisi "store"a ugramis, aksam yemeginde ona sürpriz yapmisti. Heyecandan sabaha kadar formayla dolasmis, hiç uyumamisti. Ya simdi! Babasi azraille çatisiyordu. Üstündeki formanin armasini öptü, gözlerini kapadi, agzindan iki üç kelime döküldü: "Seninle agladik, senle güldük biz..." Sonra bir duygu saganagi patladi. Bir türlü gözlerine dolan yaslara hakim olamiyordu. Formasinin alt kismiyla gözlerini sildi. "Ne vardi sanki balkona çikacak" diye kendi kendine hayiflandi. Fenerbahçe maçinin atmosferinden etkilenmisti babasi... Konya maçindan sonra eve geldiginde sampiyon olduklari sene diktirdigi bayragi sandiktan çikarmis, bir güzel ütülemisti. Bayragi caddeye asacakti. Ama ip eksikti. Onu da ertesi gün isten gelirken alacakti. Bu isleri iyi biliyordu. 1982 sampiyonlugunda Istanbul'u bayrak delisi yapmislardi. Antrenmanliydi. Ipi alip geldiginde bir yandan çocugu ile konusuyor, maasini aldiginda 1 numarali Pancu formasini alacagini taahhüt ediyordu. Iste o anda balkonun en bakimsiz ve çürük yeri çökmüstü. Babasi gözü önünde Besiktas bayragiyla asagi düsüyordu. Bayragin balkon demirlerine takilmasi düsüs hizini kesmisti. Hastaneye nasil gelmislerdi hatirlamiyordu. Birden irkildi. Babasi hâlâ çatisiyor muydu azraille? Doktor hâlâ neden "müjde" dememisti? Babasi da annesi gibi onu terk mi edecekti? Hüzünler hiç bitmez miydi? Ve kapi açildi... Doktor karsisinda dimdik duran çocuga aglamakli bir sesle ancak "Kimin kimsen yok mu?" diyebildi. "Kurtaramadik" diyememisti bile. Avucunda doktorluguna lanet edercesine siktigi bir kagit parçasi vardi. Sessizce uzativerdi çocuga... Ufacik elleriyle burusuk kagidi düzeltti. Kagitta; "Sevdamiz ugruna canlar verdik biz Siyahin zindan olsun beyaz aydinlik Herkese nasip olmaz Besiktaslilik" yaziyordu...;(