Mektuplar tevali ettikçe yüzü gülmeye başladı. Bunlardan pek çok hisseyab oluyordu. Her ne zaman olursa mütebessimane.
-Beni sevmez değil, sever. Varsın nerede olursa olsun. Sağ olsun da onun gönlü bana yeter.
Demeye alıştı. Rüyalarında hep onu göre göre oyalandı.
Fakat dem harman uzadı. İki buçuk aya vardı. Bir mektubunda geliyorum dediği halde sonraki telgrafında daha ma’lum olmadığını bildiriyordu. Kalan validesiyle ettiği istişarede başka bir iş zuhur ettiğine karar verdiler. Yine beklemek icap ediyor.
Bir sabah kalkmış, yine ona mektup yazıyor. Ne vakit avdet edeceğini soruyor. Rüyasında keyifsiz gördüğünden telgrafla haber-i sıhhatini vermesini niyaz ediyordu. Odanın kapısı birdenbire açıldı. Kerime: O nur-ı dide vecihen değişmiş, kızarmış, şaşırmış, sevince mi, felakete mi uğramış belli değil. Bir şey söyleyecek. Fakat tehalüğünden söyleyemiyor. Yüzü terlemiş, elleri birbiri içinde. Koşa koşa ta dizine kadar geldi. Güler bir yüzle azametin en şa’şalı bir nümayişi, ma’sumiyetin en mütezahir bir heyecanı ile: |