Tatlı, sevdaperver, mezhep ah.... pek hissi bir rüyadan letafeti gayri kabil- bir titreme ile uyanıyorsun. Ben hepsini bilorum: Parmakların mahmur gözlerinin puşidesi olan uzun, kumral kirpiklerinin üstünden geçerken, ne kah-ı hazinin ufukta sönük sönük parıldayan necm-i seheriye, bulutlara dalar gibi görünen hilal subha münatıf olur. İşte o zaman:
Ben nağme han olayım sen dinle!
¨
Son baharın parlak, mühtez bir jalesi sana dokunuyor, değil mi? Sabahları, omuzlarına atkı atarak, ıslak çimenlerin üstünden sakitane geçersin. Pejmürde bir yaprak nazar-ı dikkatini celb eder. O jale onun üstünde sallanıyor. O vakit mai gözlerinin kızardığını hissediyorum: Kirpiklerinin arasından bir tesir yağmuru geçer. Seni müteselli edecek bir hemdem, bir hemderd ararsın, işte o zaman:
Ben nağme - han olayım, sen dinle!
¨
İhtiran ziyadar ile müzeyyen sevdalı afakların genç gönüllere bilmem nasıl şiyler vad ettiği bir şeb-i mehtabda, hafif bir nesime tabiyyeten rıhtıma çarpan mevceler üstünde bir sandal sallanıyor. Küçük bir sevda zedenin sera’ir-i aşıkanesini okşamaya şayan ellerinle kürekleri taherriğe başlarsın. Sandal hafif, simin bir iz bırakarak açılır. Bir aralık kürekleri bırakırsın. Dirseğini sandalın kenarına, elini bmaşına dayarsın. Parmakların saçlarının arasında kaybolurken nikah-ı hüzn averin feza-yı bi-intihanın mechul afaklarına dalar. İşte o zaman:
Ben nağme-han olayım, sen dinle!
¨ |