Bundan başka Eskişehir, Adapazarı ve Ankara’daki yapım yerlerinde, bir topun mermisini başka bir tip topa uydurma imkanları da elde edilmişti. Bu çalışmalar sonundadır ki, yerli “İmalathaneler, ordunun kasatura, bomba, fişek ve kılıç noksanlarını giderecek duruma geldi. Sıkıntısı çekilen bazı silahlar ise, Ruslardan, Fransız ve İtalyanlardan sağlanmaya çalışıldı. Ancak bu, İstanbul’dan silah ve cephane kaçırmaktan daha kolay bir iş değildi. Çünkü Fransa ve İtalya, İngilizlerle hala ittifak halinde idiler. Bu bakımdan serbestçe hareket edemiyor ve açıktan açığa Türklere silah satamıyorlardı. Bununla beraber, öteden beri Türklere karşı pek düşmanca bir tavır takınmamış olan İtalyanlar, işgalleri altında bulunan Muğla ve Antalya’da milli kuvvetlerin teşkilatlanmasına engel olmamış, tersine olarak buralardaki depolarda bulunan Türk silah ve cephanelerinden yardımda bile bulunmuşlardı. Ayrıca Ankara Hükümeti, 1921 Mayıs’ında İtalya’dan, çok sayıda silah alma teşebbüsüne girmişti. Silah ticaretinin serbest bırakıldığı 10 Ağustos 1921 tarihinden sonra ise İtalya’dan daha kolay şekilde silah, cephane hatta uçak sağlanmıştı. Fransa’dan ise bin tane hafif makineli tüfek ile 100 kamyon ve birkaç uçak satın alınmıştı. |